Naar het geboortedorp van Chris Weeke.

Zullen we gaan vliegen of fietsen? Het wordt wel winderig, maar ook thermisch waarschijnlijk. Toch maar proberen of ze lieren bij de Buizerd. Frank wil wel rijden. Laten we dan samen gaan. En zo stonden we om 9.30 uur op de A4 in de file. Stevig windje en nu al cumultjes.

Op het veld ook veel wind en er liggen vleugels te liggen. Opbouwen, we zien wel. Al opbouwend blijkt dat de wind ook wel rustige momenten heeft: de thermiekbellen hebben nu een duidelijk afschermende werking. In de verte wolken met platte onderkanten en geen rafelige randjes: blijkbaar niet te turbulent daar en mooie bellen. Chris heeft het al over Roden. Een rustiek dorpje naast Groningen waar hij altijd nog eens heen/overheen wil vliegen. Chris is daar geboren. Waarom ook niet, je moet tenslotte een doel hebben. Aan de glimlachen her en der lees ik af dat men het optimistisch vind. Martin kiest zorgvuldig een startmoment en heeft aansluiting. De baan is erg kort maar nu werkt de wind in ons voordeel. Lieren is vandaag precisie werk. Ik start op een kalm moment en heb plus 10 aan de lierkabel. Toe maar. Op 500 m haak ik af. Plus 1,5 m. Toch maar geduldig eerst wat hoogte maken. Iedere cirkel heeft aandacht en correctie nodig. Op 1200 m naar een plukje downwind. De mooie wolken zijn ver, maar naderen langzaam. Bij Oss de eerste echt mooie bel. Met een wind van 30-40 km/uur schiet het zelfs in een nulletje op. De lucht is helder en het uitzicht prachtig. Onder me zie ik het bijtstukje van mijn waterzak snel kleiner worden. De Veluwe komt in zicht en ook meer en meer zwevers. Dat scheelt, niet ieder bel hoef ik meer zelf te vinden. De snelheid neemt nu toe. Ik bereik de eerste straat. Het is nu wolkje hoppen geworden, hoewel ik de basis nog niet heb gehaald. Chris hoor ik geregeld 1900 tot 2000 m doorgeven. Hoe doet die jongen dat toch? Zijn afstand tot mij verkleint. Op de achtergrond klinkt het vertrouwde radioverkeer van het veld. Apeldoorn, het Loo, Martin staat aan de grond. Erg jammer. Hij moest uitwijken voor Teuge en miste daardoor aansluiting. De steken worden nu lang, en ik dobber onder straten door, tankend bij betere lift. De garmin zegt “low battery”. Toch niet helemaal goed voorbereid jongen. Hopelijk blijft de back-up lekker warm. Het Nederlands record gaat gebroken worden dat is nu zeker. Tanno en Rob zijn ook goed op dreef, en nog steeds op 150 km afstand ontvang ik het lierveld: Hadewych start.

De Waddenzee verschijnt aan de horizon. Ik zie zelfs de eilanden al liggen. En beetje bijsturen voor Roden en vliegveld Eelden. Westelijk van Roden zou ik buiten de CTR blijven, ja toch, Chris! Mijn straatje gaat rechtdoor over Eelden en Groningen L. Boven Roden zit een nulletje. Wouw goal! Vier uur onderweg. Beneden geen enthousiast zwaaiende mensen menigte. Niemand heeft me in de gaten! Wat doe ik hier eigenlijk? Verder maar weer, het wordt toch laat vandaag. Boven een molendorpje ligt een prachtig veld, naast het kerkhof dat wel, maar groot. Een troep meeuwen heeft wat gevonden. De wind is nu West geworden. Ik drijf richting CTR op 200 meter. En omhoog wil het niet. Het is mooi geweest. Zonder goede landing geen mooie vlucht. Ik schrik van het schrikdraad midden over het veld, maar sta bijtijds op mijn voeten. De lokalo’s vragen nonchalant in hun beste Nederlands waar in Groningen Moergestel ligt. Tilburg? Belgische grens? Wenkbrauwen gaan omhoog, ogen worden opengesperd. Nooit geweten dat je met zo’n ding zo ver kunt. De overbuurvrouw komt met limonade, de buurman met een biertje. Dat gaat er wel in. Chris is geland in Zuid-Laren (207 km), Rob van Rijnbach voor stadskanaal (195 km) Tanno te Coevorden (169 km) Martin bij Apeldoorn (… km) Hadewych bij Kerk-avezaten (52 km) In de auto terug belt iemand van het ANP; Of het bericht klopt en of het al officieel is? De geoliede PR machine van onze afdeling werpt vruchten af. Radio, kranten en TV, mijn telefoon gaat continu de volgende dag. Leuk, goed voor de sport, maar ik ben ook wel verbaast. We gingen gewoon lekker een stukje vliegen.

Rest me nog Frank van de Groen te bedanken voor het chauffeuren en Ad en Niko voor het perfecte lierwerk. Zonder jullie hadden we dit niet meegemaakt.

Koos