Wereldrecord: driehoek, 25 Km met tandem.

In 1999 heb ik samen met Bart Weghorst mijn duo-brevet gehaald. Met de duo overland gaan dat trok me vanaf het begin. Onderweg overleggen over de route en afwisselt sturen, ik zag het helemaal voor me. Ook ontdekte ik toen dat er voor duo’s een aantal wereldrecord nog niet gevlogen, of wel te verbeteren waren. In 2000 in Australië deed ik mijn eerste pogingen samen met Hadewych van Kempen. Slecht voorbereid maar ambitieus lukte het bijna om een driehoek van 120 km te vliegen. Maar na 7 volle uren vliegen en nog 10 km te gaan loste de wolkenstraat voor ons op en stonden we om 20.00 uur verkrampt en uitgeput aan de grond.

Mijn geliefde passagier moest na 15 min reeds piesen en beloofde plechtig nooit meer me te gaan. Vier dagen later deden we nog een poging tot distance to declared goal van 110 Km, maar stonden na 10 km al aan de grond.

De keuze van de juiste taak op de juiste dag en bekendheid met het traject was veel belangrijker dan ik dacht. Afgelopen jaren kwam ik niet verder dan dagdromen van een driehoekje, misschien zelfs in Nederland.

April dit jaar in Plaine joux, bij Chamonix ontmoette ik op ons logeeradres Fiona Macaskill, een Britse parapentster die regelmatig haar snelheidsrecord op een 25 Km driehoek verbeterd in Chamonix. Ze kwam bij Denis Trott langs om een aanpassing in haar route te bespreken. Ik zag haar klooien met linialen en niet aansluiten stafkaarten. Met CompeGPS en een satelietfoto kon ik haar helpen nauwkeurig keurpunten te maken en afstanden te berekenen. Al gauw kwam mijn eigen plannetje weer bovenstijgen. Als een parapent hier een driehoek van 25 Km kan vliegen, dan kan ik het ook! Fiona had alle formulieren bij zich en wist tot in detail welk bewijs materiaal je nodig hebt wil de FAI de claim accepteren. Tevens bleek Dennis Trott een “official observer” te zijn, ook een van de benodigdheden. Nu nog een passagier. Hadewych, inmiddels op dit vlak wijs geworden vloog liever zelf. Toevallig had Dennis een hulpje, een onschuldige Britse parapentster van 22 jaar, Shelley Smith die graag eens onder een delta wilde hangen. Wat wil je nog meer? Onze eerste poging mislukte jammerlijk. Mooie wolken, maar een pittige inversie. Tegen de tijd dat we daar doorheen waren gebroken was Shelley kots misselijk en hing met haar hoofd onder de bottumbar door een glijdend angle-of-dangle touwtje. Voor mij wel een veilige houding voor als het echt tot braken zou komen, maar de hulpverlener in me zei dat we maar eens moesten landen. Zeer verbaast was ik toen ze twee dagen later zelf vroeg of we nog een poging gingen doen, nu met een beter harnas. Op 22-04-03 om 13.20 uur renden we de steile starthelling af. Om 14.04 uur hadden we het startpunt op de foto. Langs de rigde als een streep naar het tweede. Een ziekenhuis in het dal, 4 km uit de ridge. Eitje, maar de sink en de glijhoek viel tegen; laag weer terug bij de berg. Geen lift waar het altijd zat. Schrapen in gepruttel, belletje in en weer uit. Verhuizen naar een sterker stijgende piloot, die vertrekt als je er bijna bent. Ik begon het somber in te zien. Daren Akwright zei eens; als het op de voor de hand liggende plek niet gaat probeer dan eens waar je het niet verwacht. Ik stak het dal in. Na 1 km rook ik de fabriek onder ons en konden we weer 500 m pakken, niet genoeg nog. Weer verder, inmiddels aan de overkant van het dal alleen gepruttel maar geen lift. Daar kwam Hadewych ons tegemoet. Geen goed teken. Toch maar verder, dieper een zijdal in, het landingsterrein begon achter ons vervaarlijk klein te worden. Mijn passagier zei dat ik verder het zijdal in moest, naar die hoogspanningskabels. Fijn zo’n advies. Juist toen ik vond dat we terug moesten dook de vleugel licht aan en werden we ergens naar toe gezogen. +3, volkomen geconcentreerd beet ik me er invast. Juich gedachten onderdrukkend focuste ik op centreren, want jan Huijbers, de sportpsycholoog van het kernteam had gezegd dat denken niet samengaat met waarnemen. En waarnemen daar kwam het nu op aan. Het werd kouder en ik durvde weer wat rond te kijken. We zaten aan de rand van een hele grote jongen en een paar tellen later voelde we de eerste hagel tegen ons gezicht slaan. Wat met een paar stenen begon werd al rap een stevige bui. Ons laatste keerpunt waar we inmiddels heen gedrift waren zou spoedig door de hagelbui heen niet meer te zien zijn. Steken dus en vlot maar toch nauwkeurig de foto’s in de FAI sector maken. Op 2900 m was het startpunt en eindpunt (1200m) nu makkelijk op glij te halen. Met z’n tweeën trokken we de bar aan. Wat heeft die bilace een pitch! Toch maar eens een VG erop zetten. Met 70Km/uur vlogen we de sector in en sloten de driehoek. Snel een paar foto’s. We hadden het gehaald! Met een paar flinke overtrekjes steile bochten en een wingover maakte ik van de verfent parapantster een komend deltapilote. Liggend, laag boven de grond lekker hard in het grond effect legde we de laatste meters af. Een wiellanding heeft wel wat. Dennis Trott stond al klaar om ons te feliciteren. Eindelijk mijn wereldrecord op de duo. 25 km in 1.56 min; Dat kan verbeterd worden! Volgend jaar, same time same place.